Kümbet — Çadıra benzer şekilde yapılmış türbe.
Osmanlı Türkçesi Terimleri Sözlüğü
Osmanlı Türkçesi alanında en çok kullanılan kavramlar, teknik terimler ve anlamları. Şu an sistemde bu alana ait 469 terim açıklaması bulunmaktadır.
Kölemen — (Memluk) Eskiden kölelerden oluşan bir asker sınıfı.
Koloni — Sömürge, göçmen topluluğu veya bu topluluğun yerleştiği yer.
Kervansaray — Yolcuların konakladığı büyük han.
Kanunname — Osmanlı Devleti'nde özel ve kamu hukuka ait yayınlanan kanunlar.
Karavela — Osmanlı deniz kuvvetlerinde kullanılan büyük savaş gemilerine verilen isim.
Kapan — Yiyecek ve giyecek ürünlerinin toptan satıldığı kapalı çarşılar.
Kalem — Osmanlılarda resmi evrakı hazırlayan ünite katiplerin çalıştığı yer.
Kakmacılık — Keresteyi birbirine bağlı motifler koyarak işleyen kimselerin yaptığı iş.
Kaime — Resmi kağıt, Kağıt para.
İstikraz — Ödünç alma.
İstihkam — Düşmana karşı savunmak için teş ve topraktan siper.
İstihdam — İşsizleri iş sahibi yapma.
İskan — Yerleştirme, yer ve yurt kazandırma
İptidai — İlkel, ilkokul
İmtiyaz — Ayrıcalık.
İmarethane — Fakirlere ve öğrencilere yiyecek dağıtmak için kurulmuş hayır kurumu.
İltizam — Vergilerden birini bedel karşılığında alma toplama yetkisi, toplayana da mültezim denirdi.
İhtisab — Osmanlıların klasik döneminde belediyenin işlevini yerine getiren yönetim birimi.
İdadi — Lise derecesindeki okullara verilen ad.
İçtimai — Toplumsal ve sosyal.
İcmal — Özet, kısaltma.
İcazet — Bilimde ve eğitimde öğrenimi tamamlayanlara verilen belge.
İaşe — Yedirip, içirme, bakma, besleme.
Islahat — Reform, iyileştirme, düzeltme.
Irakeyn — İki Irak demek, Bugünkü Irak; Irak-ı Arabi, İran'ın batısındaki dağlık bölge Irak-ı Acem denirdi.
Hutbe — Cuma ve Bayram namazlarında okunan dua ve verilen öğüt, hükümdar adına okunan dua.
Hümayun — Devlet ve saltanat sahibi padişaha ait olan, onunla ilgili olan.