Namazgah — Açıkta namaz kılmak için hazırlanmış yer.
Osmanlı Türkçesi Terimleri Sözlüğü
Osmanlı Türkçesi alanında en çok kullanılan kavramlar, teknik terimler ve anlamları. Şu an sistemde bu alana ait 469 terim açıklaması bulunmaktadır.
Nalıncı — Hamam gibi ıslak zeminlerde giymek için tahtadan yapılan yüksek tabanlı ir çeşit terlik olan nalın'ı (Takunya) imal eden kişi.
Nakkaş — Binaların duvar ve tavan gibi yerlerine ve kitaplar süslemeler yapan resimci, süsleme ustası.
Naib — Vekil olarak birinin yerine geçen ve yerine geçtiği kişi adına işleri yürüten kişi.
Nafia — İnşaat işleri.
Müştemilat — Eklenti-Ek bina.
Müşir — Osmanlılarda askerlikte en yüksek rütbe, mareşal.
Müderris — Eskiden medresede öğretmen, sonraları profesör anşamında kullanılmıştır.
Muvakkithane — Saat imali ve tamiri yapılan yer.
Mutasarrıf — Osmanlı yönetimindeki sancakların ( Vilayet ile kaza arasındaki yer.) en büyük mülki ve idari amiri. Derece olarak kaymakamdan büy... Devamını Oku »
Molla — Büyük kadı, Kadı'nın bir üst derecesi, eyalet kadısı.
Mihrap — Camilerde kıble yönünde bulunan ve imama ayrılmış olan oyuk veya girintili yer.
Mevlevihane — Mevlevilik tarikatına bağlı olanların, tarikat kurallarına göre toplandıkları ve içinde özel odaları ve tören yerleri bulunan bina... Devamını Oku »
Mevkufat — Bir zaman için tutulup alı konulmuş olan mal yada para. Bir şeyin gelirinden artıp hazineye mal edilen para. Bu görevi yerine geti... Devamını Oku »
Matbah Emini — Saray mutfaklarının hesabını tutan görevli.
Mescit — İçinde cuma namazı ve bayram namazı kılınmayan küçük mahalle cami.
Medrese — 1- Gelenek ve görenekçi usullerle eğitim yapan ve özellikle din ve hukuk adamı yetiştiren ve genellikle külliye şeklindeki camiler... Devamını Oku »
Maslak — Ana su isale hattının kollara ayrıldığı yer.
Maliye Nazırı — Osmanlılarda devletin gelir ve giderlerinin tutulduğu maliye teşkilatının yöneticisi.
Maksem — Su dağıtma sandığı ve lüleler yardımıyla suyun çevredeki çeşmelere ve diğer yapılara dağıtımının yapıldığı yer.
Mahlas — Eskiden bir şiirin son beytinde kullanılması adet olan, şairlerin kullandığı takma ad.
Lökün — Zeytinyağı ile kireç karışımından dövülerek yapılan bir çeşit sızdırmazlık macunu.( Çeşme musluklarının takılmasında ve su künkler... Devamını Oku »
Lağımcı — Düşman kalelerini feth etmek için tünel kazıp, içine barut koyarak patlatan ve kale duvarlarının yıkılmasını sağlayan asker sınıfı... Devamını Oku »
Kürkçübaşı — Padişahın kürklerini muhafaza etmekle görevli kişi.
Künk — Su nakli için isale hatlarında kullanılan pişmiş toprak tada çimentodan yapılmış boru. Osmanlılar döneminde toprak künkler kullanı... Devamını Oku »
Külliye — Medrese, hamam, imaret, şifahane ve çarşı gibi ek yapıları ile birlikte inşa edilen cami.
Küfeki Taşı — Basınç altında kaynaşmış kum taneciklerinden oluşmuş, işlenmesi nispeten kolay olan ve su geçirmeyen bir taş cinsi.
Kubbe — Yarım küre şeklinde olan ve bir yapıyı örten dam.