Medrese — Yüksek düzeyde öğretim kurumu. Bu amaçla yaptırılmış mimarlık eseri. Anadolu dışında genellikle açık avlulu, Anadolu'da ise avlusu... Devamını Oku »
Arkeoloji Terimleri Sözlüğü
Arkeoloji alanında en çok kullanılan kavramlar, teknik terimler ve anlamları. Şu an sistemde bu alana ait 574 terim açıklaması bulunmaktadır.
Malakâri — Yapıların daha çok iç yüzeylerinde kullanılan ve yüzeysel alçı kabartmanın renklendirilmesi ile elde edilen bir süsleme tekniği.
Mağrip Üslubu — İspanya ve Kuzey Afrika'nın İslam sanatı üslubuna verilen genel ad.
Lahit — Antik çağda ölü gömme gelenekleri arasında ölünün koyulduğu sandık şeklindeki mezardır. Malzemesi ahşaptan, pişmiş toprağa, mermer... Devamını Oku »
Kümbet — Gömme bölümü, gövde (ziyaret) bölümü ve kubbesinin üstünde külahı bulunan mezar anıtları için kullanılan sanat tarihi deyimi (fars... Devamını Oku »
Külliye — Değişik işlevli yapılardan meydana gelen yapılar topluluğuna verilen ad.
Kûfî Yazı — Arap harflerinin düz ve köşeli olarak kullanılmasıyla oluşmuş erken üslup ve bundan geliştirilmiş bir yazı türü.
Kubbeli Medrese — İç avlusunun üstü örtülü olan medreseler için kullanılan sanat tarihi deyimi.
Kubbeli Bazilika — Bazilika ile merkezi planlı tipin birleşmesinden meydana gelen yapı türü.
Köşk Mescit — Genellikle Sultanhanı adı verilen bir dizi 13. yüzyıl Anadolu Selçuklu kervansarayının avlu ortasında dört kemer üstünde yer alan ... Devamını Oku »
Köşebent — Dikdörtgen ve kare formlu biçimlerde köşelere yapılan süslemeler verilen ad.
Korint Düzeni — Antik mimarlıkta kullanılan bir düzen olup, stilize akant yaprakları ile bezeli sütun başlıkları yoluyla diğer düzenlerden ayrılır... Devamını Oku »
Kontur — Çevre çizgisi. Figürleri ya da motifleri çevreleyen çizgi.
Kesme Taş — Düzenli yontulmuş taş. Hem duvar öğesi hem bezeme için düzenli işlenmiş taş ve bu taşlarla örülmüş duvar tekniği. Çoğunlukla kapla... Devamını Oku »
Kaya Mezarı — Bir yamaçta kayaya oyulmuş bir oda ya da odalardan oluşan, çoğu kez bezemeli bir fasada sahip mezar tipi.
Kavsara — Portal (taçkapı), mihrap gibi yerlerin yarım kubbeye benzeyen üst bölümü.
Katedral — Piskoposluk kilisesi. Genellikle boyut açısından normal kiliselerden daha büyüktür.
Katakomp — Yeraltı mezarı, Katakomplar, ilk Hıristiyanların gizlice toplanıp ayin yaptıkları yerlerdi.
Kasnak — Bir mimari yapıda kubbenin oturduğu ve yapının üslubuna, türüne göre çokgen yada yuvarlak olan kaide.
Karolenj — Charlamange (şarlman) döneminde (9. yüzyıl) gelişmiş olan sanat üslubu.
Kalem İşi — Yapıların genellikle iç yüzeylerinin bezenmesinde kullanılan bir süsleme türü. Boya, taş, ahşap yüzeyler üzerine fırça ile boyanan... Devamını Oku »
Kaburgalı Tonoz — Genellikle beşik tonozlarda ve diğerlerinde destek kaburga sisteminin görülebildiği tonoz biçimi.
Kaat'ı — Oyma. Herhangi bir şekil ya da yazının kağıt, deriden oyularak çıkartılmasıyla meydana getirilen bir süsleme sanatıdır. Oyulup çık... Devamını Oku »
İzlenimcilik (Empresyonizm) — 19. Yüzyıl sonunda Fransa'da ortaya çıkan, ışık etkilerine dayanarak doğayı anlık görüntüsü ile resimlemeye dayanan sanat akımı.
İyon Düzeni — Antik mimarlıkta kullanılan, İyonya'da geliştirildiği için bu adla anılan düzen. Dor düzenine oranla daha incelmiş sütunları, sütu... Devamını Oku »
İki Yarım Kubbeli Cami — Merkezi planlı, büyük kubbesi ana eksen üzerindeki iki yarım kubbe tarafından desteklenen cami tipi.
Izgara Planı (Dama Tahtası) — Birbirine paralel ve dik sokaklar arasında kalan kare ya da dikdörtgen yapı alanlarından (adalardan) oluşan kent planı. Bu tip ken... Devamını Oku »
Hünkâr Mahfili — Camilerde hükümdara ayrılan bölüm. Bazen galerinin bir bölümü, bazen ayrı bir daire şeklindedir.