Menşur — Onay, Onaylamak. Padişah tarafından verilen bir ferman türü.
Osmanlı Türkçesi Terimleri Sözlüğü
Osmanlı Türkçesi alanında en çok kullanılan kavramlar, teknik terimler ve anlamları. Şu an sistemde bu alana ait 469 terim açıklaması bulunmaktadır.
Züyuf Akçe — Ayarı düşük para.
Zımmi — İslam devletinin hakimiyetini kabul etmiş ve cizye ödeyen Müslüman olmayan halk.
Zeamet — Osmanlı'da dirlik arazilerinin bir bölümü.
Zaptiye — Osmanlı Devletinde toplum güvenliğini sağlamakla görevli askeri polis kuruluşu.
Zabit — Subay.
Lakin — Ancak, fakat, (bağlaç : ama)
Zinhar — Asla.
Yurtluk — Büyük köşk, malikane, bir yerin gelirinin ömür boyu bir kimseye tahsis edilmesi.
Yörük — Yarı yerleşik Türk toplulukları.
Yenisaray — Topkapı Sarayı.
Veraset — Kalıtım, irsiyet, mirasta hak sahibi olmak.
Veliahd — Hükümdarın halefi olan.
Uyruk — Devletin yönetimi altında bulunan kimse.
Ümera — Beyler, amirler, üstsubaylar gibi emir verme yetkisine sahip olanlar.
Ulufe — Osmanlı Devletinde Kapıkulu askerlerine ve memurlara üç ayda bir ödenen maaş.
Ulema — Bilginler, din alimleri.
Teşrifat — Protokol.
Tebaa — Uyruk, vatandaş.
Tuluat — Sahnesiz ve metinsiz oynanan halk tiyatrosu.
Tekfur — Bizans döneminde vali düzeyinde olan yönetici.
Tahrir — Osmanlı Devletinde yeni fethedilen toprakların mülkiyet ve vergi oranlarını belirlemek amacıyla yürütülen yazım işlemi.
Tezhip — Kitap süsleme sanatı.
Tenkid — Eleştiri.
Tacir — Tüccar.
Tasnif — Sınıflandırma.
Taassup — Bağnazlık, körü körüne bağlılık.
Şura — Danışma kurulu.