Tulumbacı — Yangın tulumbalarını koşarak yangın yerine ulaştıran ve yangının söndürülmesi için çalışan görevliler.
Tarih Terimleri Sözlüğü
Tarih alanında en çok kullanılan kavramlar, teknik terimler ve anlamları. Şu an sistemde bu alana ait 1905 terim açıklaması bulunmaktadır.
Tuğ — Paşalara verilen at kılından yapılmış sorguç. Bunların sayısı paşaların rütbesine göre değişirdi: Sancak beylerinin (mirlivaların)... Devamını Oku »
Toprakbastı Parası — İstanbul'a sevk edilen koyun ve keçi gibi hayvanların geçitlerden, yollardan, köprülerden geçirilmesi karşılığında alınan vergi. B... Devamını Oku »
Tophane — Top yapılan yer. Top fabrikası.
Tirkeş — Ok mahfazası.
Tigin — 1. Göktürkler'de Hakan oğullarına verilen unvan. Prens. 2. İslamiyet öncesi Türk devletlerinde Kağan'ın erkek çocuğuna “Tigin” ... Devamını Oku »
Tezkireci — Özel kalem müdürü. Kâtip. Yazıcı.
Tezkire — 1- Aynı şehir ve kasabada bulunan resmî dairelerin birinden ötekine ve halkın birbirine yazdıkları kağıt. 2- Resmî dairelerde y... Devamını Oku »
Tevkiî — Nişancı, Tuğraî deyimleriyle eşanlamlıdır. Hükümdarların alâmeti bulunan ferman ve beratlara nişan denirdi. Bu alâmeti o ferman ve... Devamını Oku »
Tevki Fermanı — Tuğra, nişan ve daha çok imza anlamına gelir. Padişah buyruklarına çekilen tuğra. Bu tuğrayı taşıyan buyruk.
Teşrifat — Resmî günlerde ve törenlerde, devlet büyüklerinin makam ve rütbe sırasına göre yer almaları veya kabul edilmeleri. Protokol.
Tengri — Göktürkler'de Tanrı. Gök tanrısı.
Tedafüi — Savunma ile ilgili. Savunma amaçlı. (Tedafüî pakt: Savunma amaçlı pakt).
Teber — Dervişlerin ve peyklerin taşıdıkları sapı uzun, keskisi hilâl şeklinde, küçük ve hafif balta.
Tatar — Posta görevlisi. Osmanlılar'ın genellikle Doğu Türkleri'ne verdikleri ad.
Tanhu (Tanrıkut) — Hunlar'da bütün Türkler'in başı. Yabgu, Kağan, Hakan. Bunlar Gök Tanrı'nın yeryüzündeki temsilcisi sayıldıkları için (kutlu oldukl... Devamını Oku »
Takrir — Önerge. Bir işi resmen ve yazılı olarak ilgili makama bildirme.
Tamgaçı — Göktürkler'de mühürdar. Damga vuran.
Taç — Hükümdarların hükümdarlık belirtisi olarak başlarına koydukları değerli maden ve mücevherlerden yapılan süslü başlık.
Tabgu — Eski Türklerde tapılan şey: Güneş, ay, yıldızlar, gök gürlemesi, şimşek gibi tabiat güçleri.
Taassup — Bir düşünceye, bir inanışa aşırı ölçüde bağlanıp ondan başkasını düşünmeme durumu. Bağnazlık.
Şeyh — Tasavvufta doğru yolu göstermeye yardımcı olan, bir tarikatin piri, başı.
Şehremaneti — Osmanlı Devleti'nde, bugünkü belediye zabıtası görevini yapan, şehrin temizlik ve güzelliğiyle ilgilenen yerel yönetim. Belediye. ... Devamını Oku »
Şeb-i Arus — Mevlâna'nın ölüm yıldönümünde yapılan törene verilen isim.
Şatır — Padişahların maiyetinde debdebeyi arttırmak için atların yanında yürüyen hizmetkârlar.
Şah — İran'da imparator karşılığında kullanılan unvan. (Şehinşah: Şahlar Şahı)
Sünnî — Hz. Muhammed'in yolunda giden, dört imamdan birinin mezhebinden olan kimse. (Dört İmam: Ebu Hanife, Safî, Malik, Hanbel).
Süngüşmek — Göktürkier'de süngüleşmek, savaşmak.