Yükleme durumu:
Geçişli fiil taşıyan bir cümlede fiilin doğrudan doğruya etkilediği yani fiildeki işlevin etki bakımından üzerine yüklendiği adın içinde bulunduğu durum. Türkçede bu durum ya eksiz yahut da yalın veya iyelik ekleriyle genişletilmiş adlardan sonra gelen +(y)ı/+(y)u eki ile karşılanır: iş bulmak, ağaçlar+ı budamak, istedik+im+i getirdi gibi. Ancak, bu ek üçüncü şahıs teklik ve çokluk iyelik eklerinden sonra araya bir zamir n'si alarak +nı/+nu biçimine girer; Arkadaşımın yeni ev+i+ni gezdim.
Yalın durumu:
Adın herhangi bir ek almamış yalın durumu: bal, ev, gönül, işçilik vb.
Durum Gösterme Ekleri:
Adın cümle içinde bulunduğu dil bilgisi şekli; yalın veya eklerle genişletilmiş olarak aldığı geçici durum. Türkçede adlar yalın, yükleme, ilgi, bulunma, yönelme, çıkma ve vasıta durumlarına girerler.
Durum gösterme ekleri: Cümle içinde, adları, başka kelimelerle olan ilişkilerine göre çeşitli durumlara sokan ekler.
Yükleme durumu eki +ı/+u
İlgi durumu eki +(ı)n/+(u)n, +nın/+nun
Yönelme Durumu Eki +(y)a
Bulunma durumu eki +da
Çıkma durumu eki +dan ile karşılanır.
İyelik Ekleri:
Adın karşıladığı nesnenin bir şahsa veya nesneye ait olduğunu belirten çekim ekleri. Türkçenin iyelik ekleri şunlardır:
Teklik 1.şahıs: +(ı)m/+(u)m: iş + i + m Teklik 2.şahıs: +(ı)n/+(u)n: iş + i + n Teklik 3.şahıs: +ı/+u: iş + i
Çokluk 1. şahıs: +(ı)m(ı)z/ +(u)muz: iş + i + miz Çokluk 2. şahıs: +(ı)n(ı)z/ +(u)nuz: iş + i + niz Çokluk 3. şahıs: +ları/ iş + ler + i
Çekim Ekleri:
Ad veya fiil soylu kelimeler üzerine gelerek, bağlı oldukları kelime gruplarına göre, kelimeler arasında durum, iyelik, çokluk, kip, zaman, şahıs, sayı vb. ilişkiler kuran ek: ev+ler vb.