Turnacıbaşı:
İlk Osmanlı padişahlarının av ağalarından birinin adı idi. Avcılık yalnız eğlence için yapılmazdı, bir çeşit askerî manevra ve gösteri niteliği de taşırdı.
Turnacı:
1- Yeniçeri Ocağında padişahla ava giden, av köpeklerine ve tazılara bakan, turna taşıyan bir sınıf asker.
2- Yeniçeri Ocağı'nı meydana getiren 196 ortadan 68. ortanın adı.
3- Devşirme göreviyle Rumeli ve Anadolu'ya gönderilen subaylara da turnacı denirdi.
Tulumbacı:
Yangın tulumbalarını koşarak yangın yerine ulaştıran ve yangının söndürülmesi için çalışan görevliler.
Tuğ:
Paşalara verilen at kılından yapılmış sorguç. Bunların sayısı paşaların rütbesine göre değişirdi: Sancak beylerinin (mirlivaların) 1; beylerbeylerinin (mirîmiranların) 2; vezirlerin ve seraskerlerin 3; sadrazamın 5; padişahın 7 veya 9 tuğu olurdu. Şeyhülislâmın biri toplu öteki topsuz 2, kazaskerlerin 1, yeniçeri ağalarının 2 topsuz tuğları vardı.
Toprakbastı Parası:
İstanbul'a sevk edilen koyun ve keçi gibi hayvanların geçitlerden, yollardan, köprülerden geçirilmesi karşılığında alınan vergi. Buna resmî olarak mürûriye(müruriye), selâmet akçesi denirdi. Ama halk genelde Toprakbastı parası deyimini kullanırdı.