Elektro Motor Kuvveti (EMK) — Kapalı bir devreden birim yükün tek dolaşımı için harcanan enerji.
Fizik Terimleri Sözlüğü
Fizik alanında en çok kullanılan kavramlar, teknik terimler ve anlamları. Şu an sistemde bu alana ait 573 terim açıklaması bulunmaktadır.
Elemanter Yük — Bir elektronun yükü.
Eklem — Bağlanma noktası.
Düğüm Noktası — Farklı kaynaklardan çıkıp aynı anda bir tepe ve bir çukurun oluşturduğu olay.
Direnç — Bir nesnenin elektrik akımına karşı koyma özelliği. Sembolü R, Birimi Ohm (Ω) olrak ifade edilir.
Dalga Katarı — Dalga kaynakları etrafında çizilen gri çizgiler dalga tepelerini, kesikli çizgiler dalga çukurlarını göstermektedir. Girişim desen... Devamını Oku »
Çözme Gücü — İki farklı görüntünün ayrılabilme olayı.
Compton Olayı — Yüksek enerjili ışınların, karbon atomunun bir elektronuna çarparak elektron ve fotonun bir açı ile saçılması.
Batarya — Birçok aygıtın bir araya getirilerek belirli biçimde eklenmesiyle oluşan araç. Pil.
Ayrılma — Dalgalarda yayılma hızının frekansa bağlı olarak değişmesi.
Atma — Bir tek dalga, tek başına ilerleyen dalga parçasıdır.
Angström — 1- Metrenin on milyarda biri değerine eşit olan ışık dalgalarını ölçme birimi. 2- Çok küçük uzunlukların ölçümünde kullanılan ... Devamını Oku »
Akım — Elektrik yüklerinin belirli bir yönde akışı.
Yörünge — Hareketli bir cismin, maddenin, noktanın izlediği veya çizdiği yol.
Yasa — Çok sayıda deney ve gözlemlerden sonra, aynı şartlarda aynı sonuçları verdiği kesin olarak belirlenen durum.
Uzay — Bütün varlıkların içinde bulunduğu sonsuz boşluk, feza.
Türdeş — Aynı türden olan.
Tepki — Bir eylemin oluşturduğu karşı eylem
Sistem — Öğelerin birleşmesiyle oluşan düzen.
Sanal — Gerçekte olmayıp, zihinde tasarlanan nicelik.
Ölçme — Bir büyüklüğü kendi cinsinden birim seçilen bir büyüklükle karşılaştırmak.
Orijin — Koordinat sisteminde başlangıç noktası.
Ordinat — Koordinat sisteminde düşey eksen.
Orantı — Bir şeyi oluşturan parçaların kendi aralarında ve parçalarla bütün arasında bulunan uygunluk.
Oran — Büyüklük, nicelik, derece bakımından iki şey arasında veya parça ile bütün arasında bulunan bağıntı, nispet
Nicelik — Bir şeyin sayılabilen ve/veya ölçülebilen özelliği.
Minimum — En küçük, en az, en alçak.
Maksimum — En büyük, en fazla, en yüksek.