Arazi-i Öşriyye:
İslam hukukuna göre, mülkiyet hakkı Müslümanlara verilen, özel mülkiyetteki bağ, bahçe özelliğine sahip, verimli bölgelerde 60 dekarı, kıraç alanlarda 150 dekarı aşmayan büyüklükteki (bir çiftlik= bir yılda bir çift öküz ile işlenebilen toprak genişliği) topraktır. Bu topraktan elde edilen ürün üzerinden yaklaşık 1/10 oranında şeri vergi alınırdı.
Arazi-i Miriye:
Osmanlı Devleti'nde 1858 yayın tarihli Arazi Kanunnamesi'ne göre, mülkiyeti Allah adına devlete, kullanım hakkı ise kişilere ait olan topraklardır. Bu topraklardan sağlanan yıllık vergi gelirleriyle kiraları ya, devlet işleri ve görevleri karşılığında kişilere ya da, eğitsel, dinsel ve toplumsal hizmetler karşılığında vakıf örgütlerine verilirdi.
Arazi-İ Haraciyye (Haraçlı Toprak):
İslam devletlerinde ele geçirilen topraklar kişilere mülk olarak verilebilir. İşte mülkiyet hakkı zımnilere (ehli-i kitap olup da Müslüman olma-yanlar) verilen özel mülkiyetteki bağ, bahçe özelliğine sahip, toplamı verimli alanlarda 60 dekarı, kıraç alanlarda 150 dekarı geçmeyen, ürün üzerinden haraç vergisi toplanan topraklara verilen addır.
Arazi-İ Emiriyye (Beylik Toprak):
Osmanlı Devleti'nde aslı Beyt-ül Mala (devlet hazinesi) ait olan, tasarruf (kullanım) hakkı kişilere verilen tarla, çayır, yaylak, kışlak, koru vb. özellikteki topraklardır.